Na położonym w gminie London Borough of Bromley przy Elmers Road cmentarzu jeszcze przed II wojną światową znajdowały się dwie kaplice. Jedna z nich została zniszczona podczas niemieckich nalotów i następnie rozebrana. Kaplicę, która przetrwała bombardowanie, przekształcono w obiekt kremacyjny i otwarto w 1956 r.
Na cmentarzu znajduje się m.in. 130 brytyjskich grobów z I wojny światowej i 127 z II wojny światowej. Jest także pomnik poświęcony 21 tragicznie zmarłym strażakom z Beckenham Auxiliary Fire Service, którzy gasili pożar w nocy z 19 na 20 kwietnia 1941 r. podczas niemieckiego nalotu na East End w Londynie.
Ślady polskości
Na 18 ha obszaru Beckenham Crematorium and Cemetery można odnaleźć groby Polaków, którzy po zakończeniu II wojny światowej osiedlili się na Wyspach Brytyjskich i zamieszkali w Londynie.
Na cmentarzu znajdują nagrobki zapomnianych polskich polityków: Janusza Jędrzejewicza (1885–1951, premiera II Rzeczypospolitej w latach 1933–1934), Adama Tarnowskiego (1892–1956, ministra spraw zagranicznych w rządzie emigracyjnym w latach 1944–1949), Xawerego Glinki (1890–1957, ministra bez teki w drugim rządzie Antoniego Pająka w 1957 r.). Na każdym z tych grobów są inskrypcje informujące o ich funkcjach i dokonaniach, ale są już mało czytelne. Płyty nagrobne są obecnie zniszczone i wymagają renowacji.
Grób Janusza i Cezarii Jędrzejewiczów, stan z 17 II 2022 r. (fot. Bartosz Janczak)
Grób Adama Tarnowskiego, stan z 17 II 2022 r. (fot. Bartosz Janczak)
Grób Xawerego Glinki, stan z 23 VIII 2023 r. (fot. Bartosz Janczak)
Do 2022 r. na Beckenham Crematorium and Cemetery spoczywał Mieczysław Jałowiecki, którego prochy sprowadzono do Polski i złożono na Cmentarzu Centralnym Srebrzysko w Gdańsku Wrzeszczu. Mieczysław Jałowiecki w latach 1919–1920 pełnił funkcję delegata rządu polskiego oraz generalnego delegata ministerstwa aprowizacji w Gdańsku, czyli był najwyższym rangą przedstawicielem rządu polskiego w tym mieście. Między innymi swoimi działaniami przyczynił się do powstania Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.
Płyta nagrobna po ekshumacji grobu Mieczysława Jałowieckiego, stan z 23 VIII 2023 r. (fot. Bartosz Janczak)
Na londyńskim cmentarzu znajdują się groby żołnierzy Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, którzy swoją służbą wojskową starali się przynieść niepodległość ojczyźnie. W związku z wydarzeniami politycznymi, po zakończeniu działań wojennych nie powrócili do kraju i wybrali życie na emigracji w Londynie.
Na nekropolii pochowani są m.in. gen. bryg. Józef Sarnecki (1894–1980), płk Mikołaj Wisznicki (1870–1954), ppłk dr lek. Władysław Bandrowski (1885–1961), mjr Ludwik Bojczuk (1903–1973) czy por. Zbigniew Habdank-Czarkowski (1917–1962). Na cmentarzu znajduje się grób żony gen. bryg. Wilhelma Orlika-Rückemanna – Róży Wandy.
Grób gen. bryg. Józefa Sarneckiego, stan z 26 X 2024 r. (fot. Bartosz Janczak)
Grób mjr. Ludwika Bojczuka, stan z 22 VIII 2022 r. (fot. Bartosz Janczak)
Grób Róży Wandy Orlik-Rückemann, stan z 26 X 2024 r. (fot. Bartosz Janczak)
Grób płk. Mikołaja Wisznickiego, stan z 23 VIII 2023 r. (fot. Bartosz Janczak)
Na położonej w południowo-wschodniej części Londynu nekropolii spoczywają również dwaj zasłużeni w historii Polskich Sił Zbrojnych w latach II wojny światowej generałowie – Jerzy Wołkowicki i Marian Przewłocki.
Generał bryg. Jerzy Wołkowicki
W 1941 r. na terenie Związku Sowieckiego powstała polska armia pod dowództwem gen. dyw. Władysława Andersa. Składała się początkowo z 5., 6. Dywizji Piechoty, Ośrodka Zapasowego Armii i ośrodka dla ludności cywilnej. Dowódcą stacjonującej w Tockoje 6. Dywizji Piechoty został gen. bryg. Michał Tokarzewski-Karaszewicz, a jego zastępcą gen. bryg. Jerzy Wołkowicki.
Generał Wołkowicki urodził się 22 stycznia 1883 w Proszewie. Do 1918 r. służył w armii carskiej, brał m.in. udział w bitwie pod Cuszimą w 1905 r. W 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie w okresie dwudziestolecia międzywojennego był m.in. dowódcą Flotylli Pińskiej, dowódcą Piechoty Dywizyjnej 11. Dywizji Piechoty, dowódcą 27. Dywizji Piechoty.
Gen. Jerzy Wołkowicki we fragmencie z fotografii grupowej uczestników kurs w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, 1931 r. (fot. z zasobu NAC)
W wyniku kampanii polskiej 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. Był przetrzymywany w obozie specjalnym NKWD w Kozielsku. Uniknął rozstrzelania wiosną 1940 r. Z Kozielska trafił najpierw do obozu w Pawliszczew Borze, a stamtąd do obozu specjalnego NKWD w Griazowcu. W sierpniu 1941 r. wstąpił do PSZ w ZSRS.
Zastępcą dowódcy 6. Dywizji Piechoty gen. Wołkowicki był do maja 1942 r. W tym czasie starał się mimo wielu przeszkód i problemów swoją pracą jak najlepiej przyczynić się do organizacji dywizji.
Po zwolnieniu ze stanowiska zastępcy dowódcy 6. Dywizji Piechoty gen. Wołkowicki do 1947 r. przebywał na Środkowym Wschodzie, po czym wyjechał do Londynu i zamieszkał w Antokol Home w Chislehurst.
Generał Wołkowicki zmarł 7 stycznia 1983 r. na dwa tygodnie przed setnymi urodzinami w oddalonym o ok. 6 mil na zachód od Beckenham Crematorium and Cemetery domu opieki Elmstead Residential Home w Chislehurst. Jego grób został wpisany do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.
Grób gen. bryg. Jerzego Wołkowickiego, stan z 26 X 2024 r. (fot. Bartosz Janczak)
Generał bryg. Marian Przewłocki
W lipcu 1943 r. szefem sztabu Armii Polskiej na Wschodzie został gen. bryg. Marian Przewłocki, a pół roku później objął stanowisko dowódcy Wysuniętej Bazy Armii, późniejszej Bazy 2. Korpusu.
Generał Przewłocki urodził się 27 lutego 1888 r. w Kamieńcu Podolskim. W latach I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-sowieckiej 1919–1920 był m.in. szefem sztabu: Frontu Wołyńskiego, Grupy Operacyjnej gen. por. Aleksandra Karnickiego, 2. Armii, Frontu Ukraińskiego, Grupy Operacyjnej Jazdy.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego gen. Przewłocki był m.in. dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, ukończył kurs w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, dowodził 14. Pułkiem Ułanów Jazłowieckich, od 1927 do 1937 stał na czele 3. Samodzielnej Brygady Kawalerii (późniejszej Wileńskiej Brygady Kawalerii), potem Kresowej Brygady Kawalerii i od sierpnia 1939 r. Grupy Operacyjnej Kawalerii Nr 2.
Marian Przewłocki, generał brygady WP, dowódca 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii (fot. z lat 30. XX w.. z zasobu NAC)
W trakcie kampanii polskiej 1939 r. gen. Przewłocki dostał się do niewoli sowieckiej, z której zbiegł. Przez Rumunię udał się na Środkowy Wschód, gdzie stacjonowały polskie jednostki wojskowe, ale do 1943 r. nie otrzymał żadnego przydziału służbowego.
Na czele Bazy 2. Korpusu gen. Przewłocki stał do 1947 r. Po zakończeniu przeszło czterdziestoletniej służby wojskowej generał zamieszkał w Londynie. Pracował m.in. jako magazynier i portier. Zmarł 20 grudnia 1966 r. w szpitalu w Penley w Walii. Urna z jego prochami dziesięć dni później została złożona na Beckenham Crematorium and Cemetery w Londynie.
W 1943 r. gen. Przewłocki po raz drugi się ożenił. Jego wybranką została wdowa po mjr. Romualdzie Stankiewiczu, Janina, która wraz ze swoimi dziećmi w 1942 r. została ewakuowana ze Związku Sowieckiego na Środkowy Wschód. Majorowi Stankiewiczowi nie udało się wyjechać z „nieludzkiej ziemi” – zmarł 23 sierpnia 1942 r. w Krasnowodzku podczas trwania drugiej ewakuacji PSZ w ZSRS. Po wojnie gen. Przewłocki wraz ze swoją żoną i jej dziećmi z pierwszego małżeństwa zamieszkali w Londynie.
Grób gen. bryg. Mariana Przewłockiego, stan z 26 X 2024 r. (fot. Bartosz Janczak)
