KRN zakończyła działalność w dniu wyborów do Sejmu Ustawodawczego, które odbyły się 19 stycznia 1947 r. Ich przeprowadzenie było jednym z warunków ustalonych na konferencji jałtańskiej.
Kariera „Towarzysza Tomasza”
Sfałszowane wybory do Sejmu Ustawodawczego zakończyły się zwycięstwem komunistów. Pierwsze posiedzenie Sejmu odbyło się 4 lutego 1947 r. Następnego dnia przeprowadzono wybór prezydenta RP. Bolesław Bierut był jedynym kandydatem. Za jego kandydaturą zagłosowało 408 posłów z 433.
Bierut złożył ślubowanie przy akompaniamencie armat, kończąc przysięgę słowami „Tak mi dopomóż Bóg”. W orędziu do Polaków skupił się na wspólnym odbudowaniu kraju i jego struktur:
„Odbudowa kraju, przywrócenie mu jego świetności a Narodowi dobrobytu i szczęścia wymagają od nas wszystkich zjednoczenia. Wybaczamy winy, tym którzy chcą włączyć się do twórczej pracy Narodu”.
Na dowód swojego „miłosierdzia” ułaskawił płk. Jana Rzepeckiego „Ożoga” i innych byłych wysokich oficerów Armii Krajowej skazanych w procesie I Zarządu WIN.
Zajmował najwyższe stanowiska w państwie, nadzorował proces stalinizacji kraju. Był bezwzględny w zwalczaniu podziemia niepodległościowego. W czasie jego rządów stracono ok. 2 500 osób, w tym wielu żołnierzy Armii Krajowej i działaczy niepodległościowych.
W grudniu 1948 został I sekretarzem KC PZPR – partii powstałej z połączenia PPS i PPR. Po odsunięciu od władzy, a później aresztowaniu, swojego największego rywala Władysława Gomułki, skupił w swoich rękach właściwie całą władzę w państwie.
Sprawował funkcję prezydenta do listopada 1952 roku, kiedy na mocy uchwalonej w lipcu nowej konstytucji zniesiono ów urząd, a jego funkcje przejęła Rada Państwa. Do 1954 r. Bolesław Bierut był prezesem Rady Ministrów PRL.
Pojechał dumnie, a wrócił w trumnie…
W czasie, gdy zajmował najwyższe stanowiska w państwie, nadzorował proces stalinizacji kraju. Był bezwzględny w zwalczaniu podziemia niepodległościowego. W czasie jego rządów stracono ok. 2 500 osób, w tym wielu żołnierzy Armii Krajowej i działaczy niepodległościowych. Wiele osób skazano na długoletnie kary więzienia. Rzadko korzystał z przysługującego mu prawa łaski. Był odpowiedzialny za sfałszowanie wyników referendum z 1946 r. oraz wyborów do Sejmu Ustawodawczego z 1947 r.
W lutym 1956 r. Bierut udał się do Moskwy na XX Zjazd KPZR. Miesiąc później Polacy przeczytali w prasie, że ich przywódca nie żyje. W kraju pojawiły się plotki, że jego zgon mógł nastąpić niekoniecznie z przyczyn naturalnych. Śmiano się, że
„pojechał do Moskwy dumnie, a wrócił do kraju w trumnie”.
Zdaje się, że to właśnie wtedy Bolesław Bierut osiągnął szczyt swojej popularności…
Ślady historii
W zasobie archiwalnym znajduje się cały szereg dokumentów, na których widnieje nazwisko Bolesława Bieruta. Część z nich stanowią materiały podpisane przez Bieruta: pisma, teksty przemówień, odezwy oraz zarządzenia m.in.: Rad Narodowych w Lublinie i Rzeszowie z lat 1944-1945. Ponadto w aktach skazanych w procesach politycznych znajdują się skierowane do niego listy z prośbami o zastosowanie prawa łaski (najczęściej bezskuteczne). Część dokumentacji zgromadzonej w AIPN stanowią materiały kontrolno-śledcze w sprawach o szkalowanie ustroju komunistycznego i znieważanie Bolesława Bieruta.
Część dokumentacji zgromadzonej w AIPN stanowią materiały kontrolno-śledcze w sprawach o szkalowanie ustroju komunistycznego i znieważanie Bolesława Bieruta.
W archiwum można także odnaleźć m.in. dokumenty dotyczące uprowadzenia (i późniejszego wypuszczenia na wolność) rodziny Bolesława Bieruta przez oddziały podziemia antykomunistycznego Leona Taraszkiewicza „Jastrzębia” oraz Stefana Brzuszka „Boruty”, a także notatki i meldunki funkcjonariuszy WUBP dotyczące nastrojów Polaków po nieoczekiwanej śmierci Bolesława Bieruta w Moskwie.
Oprócz dokumentacji aktowej w zasobie IPN znajdują się materiały audiowizualne: notatki spisane z taśm magnetofonowych dotyczące m.in. odpraw aparatu politycznego z udziałem Bolesława Bieruta, filmy okolicznościowe m.in.: na XXX / XL-lecie MO i SB (Droga walki, O nasz spokojny dom) oraz liczne fotografie propagandowe.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
