Florian Marciniak urodził się 4 maja 1915 r. we wsi Gorzyce w Wielkopolsce. Był szóstym z dziesięciorga dzieci Pawła i Wiktorii z d. Szajek.
Edukacja i działalność harcerska
W 1926 r. wyjechał do Poznania, gdzie rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum im. św. Jana Kantego. Wówczas też wstąpił do harcerstwa, gdzie szybko awansował, zostając drużynowym 21. Poznańskiej Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Reytana.
Po zdaniu matury, w 1934 r., rozpoczął studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. W trakcie studiów kontynuował działalność harcerską, pełnił funkcję wiceprezesa Akademickiego Koła Harcerskiego im. Adama Mickiewicza oraz kierownika Wydziału Młodzieży w Komendzie Chorągwi Wielkopolskiej.
Lato 1939 r. spędził razem z harcerzami na wycieczce po Europie, powrócił z nimi do Polski trzy dni przed wybuchem wojny.
Ponadto, w latach 1937-1938, był też instruktorem Centralnej Szkoły Instruktorskiej w Górkach Wielkich. W 1938 r. otrzymał stopień harcmistrza. Był najmłodszym harcmistrzem w historii ruchu harcerskiego.
W tym samym, 1938 r., ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego i rozpoczął pracę w Banku Związku Spółek Zarobkowych w Poznaniu. Lato 1939 r. spędził razem z harcerzami na wycieczce po Europie, powrócił z nimi do Polski trzy dni przed wybuchem wojny.
Szare Szeregi
Po wybuchu wojny zorganizował w Poznaniu Wojenne Pogotowie Harcerzy, które pomagało ludności cywilnej, uczestniczyło w gaszeniu pożarów, ochraniało budynki państwowe i brało czynny udział w patrolach łączności. W dniu 6 września 1939 r. wyjechał z Poznania razem z władzami cywilnymi i wojskiem do Warszawy. 8 września 1939 r. znalazł się w Warszawie, gdzie organizował Wojenne Pogotowie Harcerzy, które pełniło te same funkcje, co w stolicy Wielkopolski.
Z jego inicjatywy, w listopadzie 1942 r., utworzono Grupy Szturmowe Szarych Szeregów, które zostały podporządkowane Kedywowi (Kierownictwu Dywersji AK).
27 września 1939 r. Florian Marciniak został naczelnikiem Organizacji Harcerzy ZHP, noszącej konspiracyjną nazwę Szare Szeregi. W pracy konspiracyjnej posługiwał się kilkoma pseudonimami i przybranymi nazwiskami Jerzy Grzegorzewski i Mieczysław Kujawski.
Opracował (razem z Aleksandrem Kamińskim) statut, program, cele i kierunek działań Szarych Szeregów. Uregulował również stosunki pomiędzy AK i Szarymi Szeregami, które podlegały jej strukturom wojskowym, ale zachowały pełną niezależność na polu wychowawczym. Pozwolił również na działania w ramach Małego Sabotażu. Z jego inicjatywy, w listopadzie 1942 r., utworzono Grupy Szturmowe Szarych Szeregów, które zostały podporządkowane Kedywowi (Kierownictwu Dywersji AK).
Kiedy w nocy z 22 na 23 marca 1943 r. aresztowany został przez Gestapo Jan Bytnar „Rudy”, dowódca hufca „Południe” warszawskich Grup Szturmowych, to harcmistrz Florian Marciniak przyjął i zaakceptował plan jego odbicia, opracowany przez Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę” i Stanisława Broniewskiego „Orszę”. 26 marca 1943 r. doszło do akcji pod Arsenałem.
Aresztowanie i śmierć
6 maja 1943 r. Florian Marciniak został aresztowany w Warszawie przez poznańskie Gestapo w wyniku tzw. „wsypy” w chorągwi poznańskiej. Harcmistrz Marciniak został poddany brutalnemu śledztwu. Zaplanowano akcje jego odbicia: w Warszawie o krypt. „Meksyk IV”, a w Poznaniu „Biała Róża”, które jednak nie doszły do skutku.
Kiedy w nocy z 22 na 23 marca 1943 r. aresztowany został przez Gestapo Jan Bytnar „Rudy”, dowódca hufca „Południe” warszawskich Grup Szturmowych, to harcmistrz Florian Marciniak przyjął i zaakceptował plan jego odbicia, opracowany przez Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę” i Stanisława Broniewskiego „Orszę”.
11 maja 1943 r. harcmistrz Florian Marciniak został przewieziony do Poznania. W trakcie podróży próbował ucieczki, wyskakując z samochodu w okolicach Sochaczewa. Po przewiezieniu do Poznania został osadzony w otoczonym ponurą sławą Forcie VII, skąd po kilku miesiącach wywieziono go do obozu w Gross-Rosen.
Prawdopodobnie 20 lutego 1944 r., tuż po przyjeździe do obozu Gross-Rosen, harcmistrz Florian Marciniak został zamordowany (prawdopodobnie zastrzykiem z fenolu). Jego ciała nie odnaleziono.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
