Rita Sobol dzieciństwo spędziła w Stanisławowie, gdzie uczęszczała do szkoły powszechnej i muzycznej. Edukację w tym kierunku kontynuowała na uniwersytecie w Wiedniu. W 1921 roku wyszła za mąż za lwowskiego adwokata Dawida Sobola. W 1927 roku urodziła córkę Lidię. Dziesięć lat później małżonkowie postanowili żyć w separacji, córka została z matką.
W okresie II wojny światowej
Okres sowieckiej okupacji Kresów Wschodnich II RP spędziła we Lwowie pracując jako kierowniczka spółdzielni „Krupskaja”. Spółdzielnia powstała po nacjonalizacji domu mody Miki, która Rita założyła kilka lat przed wybuchem wojny.
Mieszkała z matką, jej córka trafiła pod opiekę ojca, który obiecał znaleźć dla niej bezpieczną kryjówkę. Niestety, podczas akcji wysiedleńczej w sierpniu 1942 r. została znaleziona przez Niemców i prawdopodobnie została deportowana do obozu zagłady. W tym czasie do obozu zagłady w Treblince trafiła również matka Rity.
Pozostała we Lwowie także w okresie niemieckiej okupacji miasta. Mieszkała z matką, jej córka trafiła pod opiekę ojca, który obiecał znaleźć dla niej bezpieczną kryjówkę. Niestety, podczas akcji wysiedleńczej w sierpniu 1942 r. została znaleziona przez Niemców i prawdopodobnie została deportowana do obozu zagłady. W tym czasie do obozu zagłady w Treblince trafiła również matka Rity.
Pod koniec 1942 r. Rita kupiła paszport polski od żony polskiego oficera, która nie chciała ujawnić swojego nazwiska. Posiadając ten „aryjski papier” zaczęła się posługiwać nazwiskiem Janina Masłowska. Na jego podstawie wyjechała do Stryja, gdzie pracowała do czasu ofensywy Armii Czerwonej w 1944 roku jako gospodyni w domu niemieckiego dyrektora młynów w tym mieście.
Działalność w Żydowskiej Komisji Historycznej
W schyłkowym okresie wojny, w styczniu 1945 r., wyjechała do Lublina. Tam spotkała Emila Sommersteina, którego znała jeszcze z czasów przedwojennych. Ten, widząc jej szczerą i silną potrzebę pracy na rzecz odbudowy życia żydowskiego w Polsce, skierował ją do Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej. Masłowska (zmiana nazwiska na Janina Sobol-Masłowska została prawnie usankcjonowana decyzją Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z kwietnia 1949 r.) kierując się tą propozycją pierwotnie zamierzała osiedlić się w Łodzi, ostatecznie jednak zdecydowała się wyjechać na Górny Śląsk, skąd do zrujnowanych wojną regionów kraju dochodziły wieści o dobrych warunkach mieszkaniowych i bytowych. W lutym 1945 r. Masłowska przyjechała do Katowic, gdzie zaczęła organizować komisję historyczną.
„Miałam tylko jeden cel przed sobą-spisać z Żydami wracającymi z bunkrów o tym jak ocaleli. Takie było ich życzenie – naszych braci konających, aby pisać, mówić, utrwalić to w historii – bo żaden nie uwierzy przecież w przyszłości, że coś takiego mogło istnieć”
– pisała po wojnie. W tym celu zbierała rozmaite materiały z okresu wojny, przeprowadzała wywiady z ocalałymi w obozach, bunkrach i po „aryjskiej stronie”, świadkami eksterminacji Żydów i uczestnikami żydowskiego ruchu oporu.
Zdecydowała się wyjechać na Górny Śląsk, skąd do zrujnowanych wojną regionów kraju dochodziły wieści o dobrych warunkach mieszkaniowych i bytowych. W lutym 1945 r. Masłowska przyjechała do Katowic, gdzie zaczęła organizować komisję historyczną.
1 kwietnia 1945 r. CŻKH powierzyła Masłowskiej funkcję kierowniczki Wojewódzkiej Żydowskiej Komisji Historycznej. Dzięki jej zaangażowaniu tylko w okresie od 1 kwietnia do 30 września 1945 r. WŻKH w Katowicach zebrała 942 wywiady, zgromadziła 1952 dokumenty, 44 wiersze i pieśni, 249 książek i czasopism oraz 4119 zdjęć. Masłowska, prowadząc systematycznie prace dokumentujące zbrodnie niemieckie w terenie, skompletowała spory materiał, także zdjęciowy, który zainspirował ją do przygotowania mapy obozów koncentracyjnych i obozów pracy zlokalizowanych na terenie Prowincji Śląskiej. Jej autorstwo Masłowska przypisała nie sobie, ale Żydowskiej Komisji Historycznej.
Wbrew oczekiwaniom autorki, która uważała, że tego rodzaju wydawnictwa powinien posiadać każdy, mapa nie sprzedawała się dobrze, podobnie jak inne publikacje CŻKH. Mimo trudności w kolportażu wydawnictw komisji, Masłowska konsekwentnie i z przekonaniem wspierała popularyzację dorobku historyków żydowskich. Od lutego 1946 roku Masłowska została mianowana kierowniczką Biura Kolportażu wydawnictw CŻKH w kraju i za granicą. Po założeniu na bazie CŻKH w 1947 r. Żydowskiego Instytutu Historycznego Masłowska kontynuowała pracę jako korespondentka z zadaniem zbierania i opracowania materiałów dotyczących martyrologii dzieci żydowskich w okresie okupacji. Została zwolniona w maju 1948 roku, po likwidacji katowickiej delegatury ŻIH.
Inna działalność
Pracowała później jako kierownik księgarni „Książka” w Będzinie, a potem w oddziale Spółdzielni Wydawniczej „Książka i Wiedza” w Katowicach i jako bibliotekarka w Centralnej Bibliotece Miejskiej w Katowicach, a od października 1952 r. jako kierownik księgarni muzycznej w Katowicach.
W październiku 1957 r. Masłowska zdecydował się opuścić Polskę i wyjechała do Izraela.
Przez cały okres pracy w Katowicach aktywnie działała na rzecz sierot żydowskich. Jeździła do żydowskich domów dziecka, zapraszała dzieci do siebie, organizowała dla nich spektakle słowno-muzyczne, a dla tych odebranych od „aryjskich” rodziców urządzała nawet katolickie święta. Kiedyś zorganizowała dla piątki dziewczynek z okolicznych żydowskich domów dziecka Boże Narodzenie.
„Były to ich pierwsze święta po wojnie spędzone w żydowskim domu. Aby ich nie oderwać gwałtownie od tradycji świąt Bożego narodzenia spędzonych u opiekunów aryjskich. U których się uratowały. Przygotowałam wszystkie potrawy tradycyjne. A nawet małą choinkę i upominki. Nie wolno dzieciom niczego gwałtownie odbierać, zmiany trzeba wprowadzać powoli, by ich nie załamać i nie stwarzać cichej tęsknoty za tym co lubiły i do czego przez wiele lat były przyzwyczajone”
– wspominała po latach.
W październiku 1957 r. Masłowska zdecydował się opuścić Polskę i wyjechała do Izraela. Zmarła tam w wieku 92 lat 30 marca 1993 r.
