Studia medyczne ukończył w 1932 roku na Niemieckim Uniwersytecie w Pradze. Promotorem pracy był prof. Anton Ghon, austriacki patolog i bakteriolog. Dyplom lekarski Kopela Schnira został nostryfikowany w 1934 r. na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.
II wojna światowa i Zagłada
Podczas II wojny światowej mieszkał w Stryju. W czasie okupacji Galicji Wschodniej przez Sowietów pracował w poliklinice, a po zajęciu tych terenów przez Niemców został zatrudniony w Judenracie i ambulatorium szpitala.
Jako członek Judenratu i lekarz posiadał zezwolenie na zamieszkanie poza terenem dzielnicy żydowskiej w Stryju.
Jako członek Judenratu i lekarz posiadał zezwolenie, wydane 21 maja 1942 roku przez Judenrat i Schutzpolizei, na zamieszkanie poza terenem dzielnicy żydowskiej w Stryju.
Kopel Schnir miał dwie siostry: Reisel i Tonkę. Jego żoną była Rachela Winter. Mieli jedno dziecko – urodzonego ok. 1940 r. syna. Cała rodzina Kopela Schnira zginęła podczas zagłady Żydów w 1943 roku w Stryju.
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Kopela Schnira, 1942 r. (z zasobu IPN)
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Kopela Schnira, 1942 r. (z zasobu IPN)
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Kopela Schnira, 1942 r. (z zasobu IPN)
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Kopela Schnira, 1942 r. (z zasobu IPN)
Ślady Holokaustu w dokumentacji Izby Zdrowia
W Archiwum IPN znajduje się dokumentacja Izby Zdrowia Dystryktu Galicja w Generalnym Gubernatorstwie (Gesundheitskammer in Generalgouvernement) z lat 1941-1943. Izba Zdrowia powstała na mocy rozporządzenia Generalnego Gubernatora Hansa Franka z dnia 28 lutego 1940 r. i miała swoją siedzibę w Krakowie. Istniała do 1945 r. jako instytucja prowadząca m.in. rejestrację czynnych zawodowo lekarzy, dentystów, techników dentystycznych, felczerów, położnych, pielęgniarek i tzw. pomocniczego personelu sanitarnego.
Na okupowanym terenie GG istniały 4 okręgowe Izby Zdrowia: w Krakowie, Warszawie, Lublinie i Radomiu, a od 1941 r., po zajęciu Galicji Wschodniej przez Niemcy, także piąta we Lwowie. Galicja Wschodnia została włączona 1 sierpnia 1941 r. w skład Generalnego Gubernatorstwa pod nazwą Dystrykt Galicja.
Kopel Schnir (fot. z zasobu IPN)
W zespole zachowały się kwestionariusze personalne 226 osób narodowości żydowskiej wykonujących zawody medyczne na terenie Galicji Wschodniej.
Wśród zachowanych dokumentów znajdują się legitymacje, dyplomy ukończenia studiów, ich odpisy, świadectwa pracy, korespondencja oraz karty przydziału spirytusu i środków do mycia.
Kwestionariusze zawierają, oprócz podstawowych danych, informacje o narodowości i wyznaniu osoby wypełniającej kwestionariusz, a także dziadków tej osoby i jej małżonka. Kwestionariusze należało wypełnić w trzech jednobrzmiących egzemplarzach oraz dołączyć do nich 4 zdjęcia.
Przy rejestracji wydawano legitymację, mającą zapewnić jej właścicielowi prawo do miejsca zamieszkania i wykonywania praktyki lekarskiej. Wśród dokumentów zachowanych w zespole, oprócz kwestionariuszy, znajdują się legitymacje, dyplomy ukończenia studiów medycznych lub ich odpisy, świadectwa pracy, korespondencja oraz karty przydziału spirytusu i środków do mycia.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
