Jan Kazimierz Hubert urodził się 24 czerwca 1862 r. w Przysusze (można też spotkać w różnych źródłach inne daty dzienne, tj. 23 czerwca oraz 24 maja), w rodzinie szlacheckiej, jako środkowe dziecko Hieronima, obywatela ziemskiego, wójta gminy Przysucha, i Heleny z domu Skrętowskiej.
Jan miał dwie starsze siostry (Czesławę i Jadwigę) oraz dwóch młodszych braci: Wacława i Stanisława. Jego ojciec Hieronim za udział w powstaniu styczniowym został zesłany na Sybir, przebywał tam 10 lat. Wychowaniem dzieci zajmowała się wówczas matka.
Początki pozytywisty
Początkowo Jan pobierał nauki w domu, następnie przez 8 lat uczęszczał do gimnazjum w Radomiu. Ukończył je w 1882 r.
Naukę kontynuował na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Zaangażował się wówczas w działalność niepodległościową. Został relegowany z uczelni za udział w rozruchach i strajku na uniwersytecie. Aresztowany za udział w zamachu na dostojnika carskiego księcia Mikołaja Golicyna, został skazany na karę śmierci, zamienioną potem na 25 lat więzienia.
Wykupiony przez rodziców po rocznym pobycie w więzieniu, kontynuował studia na Wydziale Lekarskim UW, które ukończył w 1888 r. Następnie wyjechał do Francji, gdzie w Instytucie Pasteura pogłębiał swą wiedzę. W 1892 r. w Warszawie uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Na fali nurtu pozytywistycznego odrzucił karierę naukową i rozpoczął praktykę lekarską, najpierw w Warszawie, a następnie w Kałuszynie koło Mińska Mazowieckiego.
Działalność w Mińsku Mazowieckim
W czerwcu 1895 r. w kościele św. Krzyża w Warszawie poślubił Annę Dalecką. W 1905 r. zamieszkali w Mińsku Mazowieckim (wówczas Nowomińsku). W 1907 r. zakupił dom z ogrodem (przy obecnej ul. gen. K. Sosnkowskiego 4) i otworzył w nim gabinet lekarski. Jednocześnie pracował jako lekarz fabryczny w fabryce Konstanty Rudzki i S-ka.
Oprócz pracy zawodowej był bardzo aktywny w życiu społecznym miasta. W roku 1916 współtworzył czteroklasową Szkołę Realną Męską (przekształconą w 1921 r. w Gimnazjum Męskie). Razem z żoną Anną był założycielem Polskiej Macierzy Szkolnej w Mińsku Mazowieckim. Pełnił w niej funkcję zastępcy prezesa, żona zaś prowadziła bibliotekę organizacji koła, która znajdowała się w budynku na terenie posesji.
Dr Hubert współorganizował szpital miejski. W latach 1925-1932 podjął pracę w nowo utworzonej Kasie Chorych. W 1937 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za pracę zawodową i społeczną. W 1938 r. przyczynił się zarówno organizacyjnie, jak i finansowo do budowy murowanego budynku liceum ogólnokształcącego w Mińsku. Był osobą powszechnie znaną i szanowaną w mieście i powiecie, oddaną swej pracy i ludziom, wierną swojemu powołaniu – leczeniu i służbie drugiemu człowiekowi.
II wojna światowa
We wrześniu 1939 r. pracował wytrwale przy ratowaniu rannych, ofiar bombardowania oraz żołnierzy z okolicznych bitew. W czasie okupacji wspomagał podziemie AK-owskie pomocą medyczną, środkami finansowymi i bazą lokalową. W jego willi odbywały się zebrania konspiracyjne i odprawy komendanta Obwodu Armii Krajowej „Mewa-Jamnik-Kamień” por. Ludwika Wolańskiego ps. „Lubicz”. Wyjeżdżał też do rannych partyzantów.
17 lutego 1944 r. w czasie „Wielkiej Wsypy” dr Jan Hubert został aresztowany przez Niemców. Tego dnia w powiecie mińskim okupant aresztował przeszło 60 osób. Większość aresztowanych stanowili żołnierze Obwodu AK „Mewa-Jamnik-Kamień”, ale znaleźli się wśród nich również członkowie innych ugrupowań oraz osoby niezwiązane z konspiracją. Zostali oni przejściowo uwięzieni w siedzibie mińskiego Gestapo, a następnie w szkole w Latowiczu. Tam odbywały się pierwsze przesłuchania.
Po nieudanej próbie odbicia więźniów przez oddział AK w nocy z 19 na 20 lutego 1944 r., następnego dnia rano wszystkich wywieziono do Warszawy, na Pawiak. Zostali poddani okrutnym torturom. 82-letni dr Hubert nie przeżył śledztwa. Przyjęto, że został rozstrzelany przez Niemców 15 kwietnia 1944 r.
Ankieta Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce dotycząca aresztowania i rozstrzelania na Pawiaku dr. Jana Huberta (z zasobu AIPN)
* * *
Hubertowie nie mieli dzieci. Anna Hubert, zgodnie z wolą zmarłego męża, całą nieruchomość przekazała na cele społeczne. W willi do lat 80. XX w. mieściły się: oddział PCK oraz mieszkania kwaterunkowe. Po skomunalizowaniu obiektu i gruntownym remoncie w lutym 2001 r. willa stała się siedzibą Muzeum 7. Pułku Ułanów Lubelskich (które w 2005 r. zostało Oddziałem Muzeum Ziemi Mińskiej).
Na mińskim cmentarzu znajduje się symboliczna mogiła dr. Jana Huberta, którym opiekuje się: Towarzystwo Przyjaciół Mińska Mazowieckiego wraz z uczniami z Zespołu Szkół im. M. Skłodowskiej-Curie, miński OHP oraz harcerze ZHP. Jego imieniem nazwana została jedna z ulic w mieście. W miejscowym kościele pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny widnieje poświęcona mu tablica epitafijna.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
