Urodził się 29 listopada 1903 roku we wsi Czaplice koło Przasnysza na Mazowszu w rodzinie szlacheckiej jako syn Aleksandra i Leokadii z Sadowskich. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczył się w gimnazjum w Ciechanowie. W 1924 r. uzyskał świadectwo dojrzałości.
Działalność duszpasterska i konspiracyjna
Po maturze rozpoczął studia w Seminarium Duchownym w Płocku. Święcenia kapłańskie przyjął 21 grudnia 1929 r. w płockiej bazylice katedralnej z rąk biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Do pierwszej pracy duszpasterskiej skierowano go do parafii w Sierpcu.
Później jako wikariusz posługiwał w parafiach w Krzynowłodze Wielkiej, Bodzanowie i Raciążu. Samodzielną placówkę – probostwo w Korzeniu – otrzymał w 1936 r. W 1938 r. otrzymał nominację proboszcza w Niedzborzu.
24 sierpnia 1939 r. zmobilizowany do Wojska Polskiego na stanowisko kapelana. W szeregach 32. Pułku Piechoty brał udział w walkach pod Mławą i Działdowem. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której uwolniony został dzięki wstawiennictwu jednego z księży katolickich z Olsztyna. Jesienią 1939 r. wrócił do Niedzborza.
W czasie okupacji niemieckiej był kapelanem oddziałów AK i NSZ, brał udział w tworzeniu lokalnych struktur konspiracyjnych, pomagał ukrywającemu się przed Niemcami Żydowi Wilkowi z Przasnysza.
Represje i kara więzienia
Po wojnie został proboszczem w parafiach Skołatowo (1946-1947) i Zielona Ciechanowska (od sierpnia 1947 r.). Dał się wówczas poznać jako nieprzejednany przeciwnik komunizmu, czemu często dawał wyraz w wygłaszanych przez siebie kazaniach. W ramach szykan lokalne władze obłożyły go wysokimi podatkami, a ponieważ nie był w stanie ich opłacić, zarekwirowano mu wszystkie wartościowe przedmioty oraz inwentarz z gospodarstwa. Był też inwigilowany przez bezpiekę.
24 czerwca 1950 r. został aresztowany i osadzony w areszcie śledczym przy Więzieniu Karno-Śledczym nr III w Warszawie, gdzie poddano go trwającemu cztery miesiące śledztwu. Na mocy wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie został skazany na karę 12 lat więzienia oraz 5 lat pozbawienia praw publicznych i obywatelskich.
Więzienie Karno-Śledcze Warszawa III w Warszawie, tzw. „Toledo”
Wyrok stwierdzał, że ks. Ossowski:
„czynił przygotowania do dokonania przemocą zmiany demokratycznego ustroju Państwa Polskiego, wygłaszając publicznie z ambony i w szeregu prywatnych rozmów wypowiedzi mające przez złośliwą i oszczerczą propagandę reakcyjną skierować inne osoby do wystąpień przeciwko władzom i urzędom w Państwie Polskim i przeciwko sojuszowi ze Związkiem Radzieckim”.
Karę odbywał w więzieniach w Sieradzu, Rawiczu i Wronkach. Pomagali mu w tym czasie, przesyłając paczki żywnościowe i dozwolone kwoty pieniężne, matka, siostra oraz proboszcz z Blichowa, ks. Józef Batóg. Biskup płocki Tadeusz Paweł Zakrzewski wielokrotnie interweniował u dyrektora Urzędu do Spraw Wyznań o zwolnienie ks. Ossowskiego. Nastąpiło ono dopiero 2 maja 1956 r. na podstawie ustawy o amnestii z 27 kwietnia tegoż roku.
Dalsze życie
Po zwolnieniu z więzienia, władze państwowe nie pozwoliły mu podjąć pracy duszpasterskiej w charakterze proboszcza. Został kapelanem sióstr kapucynek w Przasnyszu (1957-1961). Czas spędzony w Przasnyszu wykorzystał na studia historyczne: napisał studium Szlachta ziemi ciechanowskiej i przasnyskiej oraz pracę o dziejach rodu Ossowskich. W 1961 r. został kapelanem sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Białej k. Płocka, pełnił też obowiązki obrońcy węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim Płockim.
W dalszym ciągu prowadził badania naukowe, zajmował się dokumentowaniem martyrologii duchowieństwa diecezji płockiej w latach II wojny światowej, pozostawił w maszynopisie opracowanie jednego z diariuszów sejmowych XVIII w. W „Miesięczniku Pasterskim Płockim” opublikował – jeszcze przed wojną – krótkie studium historyczne pt. Ze stosunków Hozjusza z Janem Chojeńskim, biskupem płockim i Kanclerzem Wielkim Koronnym.
21 stycznia 1978 r. został odznaczony honorową kanonią kapituły pułtuskiej. W grudniu 1979 roku obchodził uroczyście 50-lecie święceń kapłańskich. W ostatnich latach życia zapadł na zdrowiu. Zmarł 14 października 1984 roku w Szpitalu Wojewódzkim w Płocku. Spoczął w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Węgrze.
