Jerzy Kirchmayer pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem adwokata. Z wojskiem związany był od 1918 r., najpierw w szeregach III Korpusu Polskiego na terenie Ukrainy, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości – Wojska Polskiego.
Kariera wojskowa
Brał udział w wojnie o granice oraz w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Służył w 7. Pułku Artylerii Polowej, pełniąc m.in. funkcję szefa baterii oraz oficera prowiantowego. Po zakończeniu wojny zdecydował się pozostać w armii. W 1921 r. ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu, a w 1932 r. Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie.
W okresie międzywojennym służył m.in. w 3. Pułku Artylerii Ciężkiej oraz 16. Pułku Artylerii Polowej. W 1932 r., po ukończeniu kursu w Wyższej Szkole Wojennej i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do 13. Dywizji Piechoty w Równem, a następnie skierowany do Inspektoratu Armii w Toruniu.
W wojnie obronnej 1939 r. był zastępcą szefa Oddziału III Armii „Pomorze”. W trakcie okupacji zaangażował się w działalność konspiracyjną. Od połowy 1940 r. pełnił funkcję szefa sztabu Okręgu Warszawa-Województwo, a potem, w latach 1941-1944, był oficerem w Oddziale III (operacyjnym) Komendy Głównej ZWZ-AK.
W trakcie ciężkiego śledztwa, torturami i szantażem wymuszono na nim złożenie zeznań przeciwko gen. Władysławowi Tatarowi. Późniejsze odwołanie zeznań nie zostało uwzględnione.
W 1944 r. wstąpił do ludowego WP i został przydzielony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, gdzie kierował Biurem Historycznym.
Od 1945 r. był Szefem Oddziału Historycznego Sztabu Generalnego, a od 1947 r. oficerem do specjalnych zleceń Szefa Sztabu Generalnego. W 1948 r. został przeniesiony w stan spoczynku i zatrudniony w charakterze redaktora w wydawnictwie „Prasa Wojskowa”.
Proces generałów
W 1950 r. został aresztowany i oskarżony o szpiegostwo. Wraz z nim zatrzymano gen. Józefa Kuropieskę i gen. Stefana Mossora, a później gen. Mariana Spychalskiego. W trakcie ciężkiego śledztwa, torturami i szantażem wymuszono na nim złożenie zeznań przeciwko gen. Władysławowi Tatarowi. Późniejsze odwołanie zeznań nie zostało uwzględnione.
Od 1956 r. zajmował stanowisko zastępcy profesora w Dziale Historii Sztuki Wojennej, potem w Zakładzie Historii Polski w II wojnie światowej IH PAN.
W 1951 r. Najwyższy Sąd Wojskowy skazał gen. Jerzego Kirchmayera na karę dożywocia w jednym z najgłośniejszych procesów pokazowych, w tzw. procesie generałów, podczas którego na ławie oskarżonych zasiedli także: gen. Stanisław Tatar, gen. Franciszek Herman, gen. Stefan Mossor oraz płk Marian Jurecki, płk Stanisław Nowicki, płk Marian Utnik, mjr. Władysław Roman i kmdr ppor. Szczepan Wacek.
W 1955 r. zwolniono go z więzienia z powodu złego stanu zdrowia i rok później zrehabilitowano. Od 1956 r. zajmował stanowisko zastępcy profesora w Dziale Historii Sztuki Wojennej, potem w Zakładzie Historii Polski w II wojnie światowej IH PAN. Był autorem książek z dziedziny historii wojskowości oraz wielu artykułów naukowych i popularno-naukowych publikowanych m.in. w „Polsce Zbrojnej”, „Bellonie”, „Przeglądzie Artyleryjskim”, „Wojskowym Przeglądzie Historycznym”.
Gen. Jerzy Kirchmayer zmarł 11 kwietnia 1959 r. w Otwocku. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
* * *
W Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej znajdują się liczne materiały dotyczące gen. Jerzego Kirchmayera. Są to m.in. akta dokumentujące przebieg jego służby wojskowej oraz działalność podziemną w ZWZ-AK, a także materiały operacyjne, śledcze i sądowe wytworzone przez komunistyczne organa bezpieczeństwa państwa i wymiaru sprawiedliwości.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
