Kazimierz Śliwa urodził się 22 listopada 1925 r. w Katowicach. W 1939 r. ukończył I klasę licealną w Gimnazjum i Liceum im. T. Kościuszki w Kaliszu. W czasie wakacji przebywał w Małopolsce wschodniej. W czerwcu 1940 r. został, wraz z rodziną, wywieziony przez Sowietów ze Lwowa do obwodu archangielskiego, gdzie pracował przymusowo przy wyrębie lasu i spławie drewna.
Z ziemi włoskiej
W lipcu 1942 r. wstąpił do Armii Polskiej w ZSRS. Przez Iran i Irak dotarł w końcu marca 1943 r. do Wielkiej Brytanii. Przeznaczony do pracy w Kraju, przeszedł szkolenie radiotelegraficzne. W październiku 1943 r. został przerzucony do Włoch.
W nocy z 21 na 22 września 1944 r., po wykonaniu skoku spadochronowego, wylądował w rejonie wsi Czaryż, około 20 km od Włoszczowy.
W bazie w Ostuni był instruktorem łączności radiowej. Od lipca 1944 r. odbywał praktykę w sieci krajowej radio na stacji wyczekiwania w Latiano. W kwietniu 1944 r. został awansowany na stopień kaprala, a później na plutonowego ze starszeństwem z dniem 22 września 1944 r.
W nocy z 21 na 22 września 1944 r., po wykonaniu skoku spadochronowego, wylądował w rejonie wsi Czaryż, około 20 km na południowy zachód od Włoszczowy. Pełnił służbę jako radiotelegrafista w Okręgu Radomsko-Kieleckim AK. Po rozwiązaniu AK pozostał w konspiracji. W marcu 1945 r. wskutek rozkazu przerwał łączność i ukrył radiostację.
Aresztowanie
22 marca 1945 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy UB na stacji kolejowej w Skarżysku, a 23 maja 1945 r. ma mocy wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Łodzi na sesji wyjazdowej w Kielcach został skazany na karę śmierci za kontynuowanie działalności w Armii Krajowej, tj. w związku mającym
„na celu obalenie demokratycznego ustroju Państwa Polskiego”.
Decyzją zwierzchnika sądowo-karnego (dowódcy Okręgu Wojskowego nr VI w Łodzi gen. brygady Bolesława Zarako-Zarakowskiego) z 6 czerwca 1945 r. wykonanie orzeczonej kary śmierci zostało zamienione na 10 lat więzienia bez kar dodatkowych. Na podstawie przepisów ustawy o amnestii z 22 lutego 1947 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Łodzi 11 marca 1947 r. postanowił złagodzić tę karę do pięciu lat więzienia.
Arkusz ewidencyjny plut. Kazimierza Śliwy (Studium Polski Podziemnej, kopia dokumentu ze zbiorów Krzysztofa Tochmana)
Arkusz ewidencyjny plut. Kazimierza Śliwy (Studium Polski Podziemnej, kopia dokumentu ze zbiorów Krzysztofa Tochmana)
Dokument z sentencją wyroku komunistycznego Wojskowego Sądu Okręgowego w Łodzi na sesji wyjazdowej w Kielcach wydanego 23 V 1945 r. w sprawie Kazimierza Śliwy (z zasobu IPN)
Kazimierz Śliwa został zwolniony z więzienia w Rawiczu 1 czerwca 1948 r. na skutek ułaskawienia przez Bolesława Bieruta.
Dalsze życie
Od 1949 r. mieszkał w Gdańsku. W 1952 r. ukończył Liceum Techniczne, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości i tytuł technika elektryka, a w 1964 r. studia wieczorowe na Politechnice Gdańskiej, uzyskując tytuł inżyniera elektryka.
Po wyjściu z więzienia miał trudności z uzyskaniem pracy. Od wiosny 1950 r. pracował jako elektromonter w firmie budowlanej, od 1952 r. w biurze projektowym, a od 1964 r. w Okręgowych Zakładach Gazownictwa w Gdańsku. W 1981 został dyrektorem Zakładu Gazyfikacji Bezprzewodowej w Gdyni. Z dniem 1 stycznia 1986 r. przeszedł na emeryturę.
Udzielał się w Duszpasterstwie Kombatantów AK w Gdańsku, był członkiem Światowego Związku Żołnierzy AK (od 1989 r.). Odznaczono go m.in. Orderem Virtuti Militari V klasy (w styczniu 1945 r.), Krzyżem Armii Krajowej, brytyjskimi War Medal i Defence Medal, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Decyzją Ministra Obrony Narodowej z 27 kwietnia 2012 r. Kazimierz Śliwa został mianowany na stopień majora. Zmarł 23 października 2015 r. Został pochowany w kwaterze żołnierzy AK na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.
Więcej interesujących materiałów na profilu Archiwum IPN
