Urodził się 30 grudnia 1873 r. w Veleslavínie (obecnie dzielnica Pragi). Po ukończeniu gimnazjum wstąpił Uniwersytet Karola Ferdynanda w Pradze, gdzie studiował prawo. Studiów nie dokończył. W tym czasie angażował się w środowiskach literackich i artystycznych. Pracował jako redaktor w czasopiśmie „Zlatá Praha”. Był również dramaturgiem teatralnym oraz dyrektorem jednego z praskich teatrów. Podczas studiów służył jako jednoroczny ochotnik w 8. Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Pradze.
Szlak legionowy
U progu wojny znalazł się w stopniu podporucznika w 16. Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie. Pod koniec września 1914 r. został przydzielony do Legionów Polskich. Pełnił obowiązki oficera gospodarczego. W okresie od jesieni do zimy 1914 r. służył jako komendant stacji etapowej w węgierskim Taracköz oraz przy intendenturze Komendy Legionów. W następnym roku z powodów zdrowotnych został przesunięty poza linię frontu. Znalazł się w Pradze, gdzie od jesieni 1915 do wiosny 1916 r. pełnił służbę przy tamtejszej stacji zbornej Legionów Polskich. W październiku 1915 r. otrzymał awans na stopień porucznika.
U progu wojny znalazł się w stopniu podporucznika w 16. Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie. Pod koniec września 1914 r. został przydzielony do Legionów Polskich.
W końcu marca 1916 r. objął stanowisko komendanta Stacji Zbornej Legionów w Przemyślu. Sprawował ją (z krótką przerwą spowodowaną sprawowaniem analogicznej funkcji w Warszawie) do końca września 1917 r.
W obliczu zmieniającej się sytuacji politycznej, w tym zbliżającego się kryzysu przysięgowego (lipiec 1917 r.) por. Dostal podjął ważną decyzję dotyczącą swojej przyszłości. W liście do Komendy Legionów Polskich napisał:
„Zawiadomiłem już w swoim czasie Komendę, że mam zamiar pozostać i po demobilizacji w dalszej czynnej służbie w Wojsku polskim, o ile mi to zostanie dozwolonem. Przywiązany mocno, z całą szczerością serca do sprawy polskiej pragnę chociaż narodowością obcy, poświęcić jej w przyszłości wszystką mą pracę i to tembardziej, iż mam przekonanie, że mogę w taki sposób, zwłaszcza przebywając w Warszawie, dla pracy na polu ściślejszego zżycia się czesko-polskiego cenną służbę oddać także i swojemu narodowi. Z tego powodu jednak bardzobym pragnął już teraz zająć się ściślejszą i celową pracą, jaka właśnie dokonywa się w Warszawie – pracą twórczą i posiadającą znaczenia dla państwowej przyszłości Polski – podczas, gdy na tyłach praca staje się mniej ważną i może być wykonywaną przez któregokolwiek oficera, gdyż służba już została odpowiednio wprawioną do regularnego jej biegu . Dla mnie jednak od teraz pracować już w Warszawie przy Komendzie i w ten sposób zaprawiać się do przyszłej mej służby miałoby znaczenie niewątpliwie bardzo poważne. Dlatego też ośmielam się wnieść do Komendy Legionów polskich posłusznie prośbę o przeniesienie mię z dotychczasowej służby przy Komendzie Legionów, z uwzględnieniem moich przyszłych zamiarów co do prawdopodobnej służby w czasach pokoju, jakoteż z uwzględnieniem moich zdolności wojskowych i cywilnych o ile te dla służby korzystne być mogą”.
Adolf Bohuslav Dostal
W październiku 1917 r. Dowództwo Uzupełnień Legionów Polskich wystąpiło z wnioskiem o nominowanie Dostala na stopień i stanowisko kapitana kancelaryjnego. W opinii napisano:
„Od początku wojny bez przerwy w służbie legionowej. Podczas walk karpackich w polu, następnie z powodu nadwątlonego zdrowia w służbie tyłowej, gdzie jednak wywiązuje się z każdego mu powierzonego zadania z wielką sumiennością i umiłowaniem sprawy”.
Awans zatwierdzono na początku maja 1918 r.
Uniknął losu wielu legionistów, którzy po kryzysie przysięgowym zostali internowani. W styczniu 1918 r. objął służbę w kancelarii lekarza przy Naczelnym Dowództwie Uzupełnień Polskiego Korpusu Posiłkowego. Ostatnie miesiące wojny spędził w Krakowie, gdzie jako oficer legionowy z dniem 1 listopada 1918 r. został przyjęty do Wojska Polskiego.
Uniknął losu wielu legionistów, którzy po kryzysie przysięgowym zostali internowani. W styczniu 1918 r. objął służbę w kancelarii lekarza przy Naczelnym Dowództwie Uzupełnień Polskiego Korpusu Posiłkowego.
Pierwszym przydziałem w niepodległej Polsce było stanowisko referenta w Wydziale Wojskowym Polskiej Komisji Likwidacyjnej, które sprawował do marca 1919 r. Następnie został skierowany do pracy w Ministerstwie Spraw Wojskowych (MSWojsk.) jako oficer ewidencyjny, a następnie jako naczelnik wydziału.
W okresie wojny polsko-bolszewickiej wciąż pełnił obowiązki w MSWojsk. Jego bezpośredni dowódca, ppłk Karol Froehlich, w swojej krótkiej opinii z lutego 1920 r. ocenił kpt. Dostala następująco:
„Bardzo dobry oficer, sumienny i pracowity, dobry Naczelnik Wydziału, charakteru nieskazitelnego”.
Po zakończeniu wojny pozostał w Wojsku Polskim. Od 1923 r. w stopniu podpułkownika. Pełnił służbę w m.in. w Departamencie Intendentury MSWojsk. Przez krótki okres w 1924 r. był oddelegowany do służby w tworzącym się Korpusie Ochrony Pogranicza.
Z dniem 30 września 1926 r. ppłk. Adolf Dostal został przeniesiony w stan spoczynku . Za swoją służbę był dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
Działalność społeczna
Na temat działalności Adolfa Dostala po ukończeniu służby wojskowej pozostały tylko drobne, rozproszone informacje. Jeszcze przed przeniesieniem w stan spoczynku kontynuował swoje zainteresowania artystyczno-publicystyczne. W latach 1924-25 wydawał w Warszawie dwutygodnik „Kultura Słowiańska” poświęcony upowszechnieniu wiadomości na temat narodów słowiańskich.
Na temat działalności Adolfa Dostala po ukończeniu służby wojskowej pozostały tylko drobne, rozproszone informacje. Jeszcze przed przeniesieniem w stan spoczynku kontynuował swoje zainteresowania artystyczno-publicystyczne.
Zajmował się również przekładem czeskiej literatury i sztuk teatralnych. Na tym polu współpracował z Feliksem Gwiżdżem (posłem i senatorem RP), z którym łączyły go wspólne zainteresowania artystyczne, jak i legionowa przeszłość. Przetłumaczył również pracę „O bolszewizmie” autorstwa prezydenta Czechosłowacji Tomasza G. Masaryka. Zajmował się także przekładem na język czeski (m.in. wierszy Leopolda Staffa). Do lat 20. mieszkał w Krakowie i Warszawie.
W latach 30. przebywał na terenie województwa stanisławowskiego oraz nowogródzkiego, gdzie pracował na stanowiskach urzędniczych. Piastował min. urząd burmistrza miasteczka Ottynia. Za swoją działalność w tym czasie został odznaczony Krzyżem Niepodległości.
Powrót do służby i śmierć
W marcu 1939 r., na teren Polski zaczęły przybywać grupy Czechów i Słowaków, którzy, nie godząc się z zajęciem ich państwa przez III Rzeszę, emigrowali na teren Polski. Tu, w przededniu wybuchu II wojny światowej, zamierzali przyłączyć się do polskiej armii i walczyć wspólnie przeciw Niemcom. Dynamicznie zmieniająca się sytuacja międzynarodowa sprawiła, że w obliczu zagrożenia wspólnym wrogiem relacje pomiędzy Polakami i Czechami uległy znacznej poprawie. Na terenie Polski spośród wojskowych uchodźców czechosłowackich zaczął formować się Legion Czechów i Słowaków. W tej sytuacji ppłk Adolf Dostal postanowił aktywnie włączyć się w proces wzajemnej współpracy i pomocy swoim krajanom.
W sierpniu 1939 r. powrócił do służby wojskowej i został przydzielony do Legionu jako oficer kontaktowy.
W sierpniu 1939 r. powrócił do służby wojskowej i został przydzielony do Legionu jako oficer kontaktowy.
Do jego roli należała pomoc związana z aprowizacją oraz wszelką współpracą z polskimi instytucjami. Nawiązał również współpracę z czechosłowackimi dziennikarzami emigracyjnymi. Jeden z nich zanotował:
„podpułkownik Dostal był w swoim żywiole, pracował od rana do nocy z zapałem młodzieńca”.
W tym czasie liczył już 66 lat.
Po agresji sowieckiej na Polskę został zatrzymany i przewieziony do obozu w Starobielsku. W 1940 r. zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie. Spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. W 2007 r. został pośmiertnie awansowany do stopnia pułkownika.
* * *
W styczniu 2024 r. okazji 150 rocznicy urodzin Adolfa Dostala Wojskowy Instytut Historyczny w Pradze przy współudziale Ambasady RP w Republice Czeskiej zorganizował seminarium naukowe poświęcone jego osobie oraz innym ofiarom zbrodni katyńskiej pochodzącym z terenu Czech. Organizatorzy spotkania wyrazili chęć trwałego upamiętnienia postaci ppłk. Dostala w Pradze. W maju tego samego roku został pośmiertnie odznaczony przez Ministerstwo Obrony Republiki Czeskiej Krzyżem Obrony Państwa.
