W latach 1906-1912 studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Egzaminy zdał w 1914 roku na Königliche Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie. Uprawnienia do wykonywania zawodu uzyskał w 1922 roku w Warszawie.
W czasie I wojny światowej pracował w szpitalu epidemicznym i był lekarzem w stopniu kapitana w wojsku austriackim.
Działalność społeczna
W okresie międzywojennym pracował jako lekarz w Tuliszkowie k. Konina, gdzie w latach 1929-1931 pełnił również funkcję naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej. We wrześniu 1934 r. z jego inicjatywy na placu Floriańskim przed remizą wzniesiono pomnik gen. Tadeusza Kościuszki.
W latach 30. XX wieku Maksymilian Popper był także radnym miejskim w Tuliszkowie. Na posiedzeniu Rady Miejskiej Tuliszkowa, 1 lipca 1936 r., zgłosił wniosek korygujący uchwałę magistratu o wynagrodzeniu dla lekarza, mającego osiedlić się w Tuliszkowie, za leczenie ubogich mieszkańców miasta. Lekarz za honorarium przyznane od magistratu miał leczyć wszystkich ubogich mieszkańców miasta, w tym zarówno chorych zgłaszających się do niego osobiście, jak i wymagających wizyt domowych.
Położenie Tuliszkowa na mapie województwa łódzkiego II RP, 1934 r.
Tuliszków i okolice na mapie Wojskowego Instytutu Geograficznego, 1935 (ze zbiorów Biblioteki Narodowej)
Życie rodzinne i ostatnie ślady
Zmienił wyznanie na ewangelickie. Miał żonę Apolonię Sobolewską, narodowości polskiej (zmarła w 1942 roku), oraz dwie córki: Zofię, po mężu Kukieła, uczestniczkę powstania warszawskiego, i Danutę. Obie córki przeżyły wojnę.
W czasie okupacji sowieckiej, a następnie niemieckiej, Galicji Wschodniej, pracował jako lekarz w szpitalu w Olesku w powiecie złoczowskim. Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych wypełnił 10 marca 1942 r. i prawdopodobnie niedługo później został uwięziony, ponieważ nie odebrał już legitymacji, którą wystawiono mu na początku następnego miesiąca.
Dr Maksymilian Popper (fot. z zasobu AIPN)
* * *
W Archiwum IPN znajduje się dokumentacja Izby Zdrowia Dystryktu Galicja w Generalnym Gubernatorstwie (Gesundheitskammer in Generalgouvernement) z lat 1941-1943. Izba Zdrowia powstała na mocy rozporządzenia Generalnego Gubernatora Hansa Franka z dnia 28 lutego 1940 r. i miała swoją siedzibę w Krakowie. Istniała do 1945 r. jako instytucja prowadząca m.in. rejestrację czynnych zawodowo lekarzy, dentystów, techników dentystycznych, felczerów, położnych, pielęgniarek i tzw. pomocniczego personelu sanitarnego. Na okupowanym terenie GG istniały 4 okręgowe Izby Zdrowia: w Krakowie, Warszawie, Lublinie i Radomiu, a od 1941 r., po zajęciu Galicji Wschodniej przez Niemcy, także piąta we Lwowie. Galicja Wschodnia została włączona 1 sierpnia 1941 r. w skład Generalnego Gubernatorstwa pod nazwą Dystrykt Galicja.
W zespole zachowały się kwestionariusze personalne 226 osób narodowości żydowskiej wykonujących zawody medyczne na terenie Galicji Wschodniej. Kwestionariusze zawierają oprócz podstawowych danych informacje o narodowości i wyznaniu osoby wypełniającej kwestionariusz, a także dziadków tej osoby i jej małżonka. Kwestionariusze należało wypełnić w trzech jednobrzmiących egzemplarzach oraz dołączyć do nich 4 zdjęcia. Przy rejestracji wydawano legitymację mającą zapewnić jej właścicielowi prawo do miejsca zamieszkania i wykonywania praktyki lekarskiej. Wśród dokumentów zachowanych w zespole, oprócz kwestionariuszy, znajdują się: legitymacje, dyplomy ukończenia studiów medycznych lub ich odpisy, świadectwa pracy, korespondencja oraz karty przydziału spirytusu i środków do mycia.
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Maksymiliana Poppera. Olesko, 10 marca 1942 r. (z zasobu AIPN)
Kwestionariusz dla pierwszego zgłoszenia zawodów leczniczych dotyczący Maksymiliana Poppera. Olesko, 10 marca 1942 r. (z zasobu AIPN)
