Witold Pilecki uznawany jest za jednego z sześciu najodważniejszych członków europejskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej. Jest symbolem walki o Polskę, która – w wyniku działań Niemców i Sowietów – została bezpowrotnie utracona.
Witolda Pileckiego zatrzymano 8 maja 1947 r. Od 9 maja Pilecki znajdował się w X Pawilonie więzienia mokotowskiego, w całkowitej izolacji. Po długim i brutalnym śledztwie komuniści zorganizowali proces. Oskarżycielem rotmistrza był wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojska Polskiego, mjr Czesław Łapiński. Oskarżał go o posiadanie broni, którą Pilecki po upadku powstania – podobnie jak większość uczestników walk – ukrył w skrytce. Kolejne oskarżenie dotyczyło przygotowywania zamachów zbrojnych na reżimowych prominentów. Ostatnim zarzutem było posługiwanie się fałszywymi dokumentami. Podczas rozprawy prokurator nie dopuścił do przesłuchania świadków oskarżenia, przebywających w większości w więzieniach, oraz zrezygnował ze świadków obrony. 15 marca 1948 r. Witold Pilecki został skazany na karę śmierci.
25 maja, w obecności wiceprokuratora Naczelnej Prokuratury Wojska Polskiego – mjr S. Cypryszewskiego, naczelnika więzienia mokotowskiego – por. Ryszarda Mońko, lekarza – por. dr lek. Kazimierza Jezierskiego, duchownego – ks. kpt. Wincentego Martusiewicza, Witolda Pileckiego zamordowano strzałem w tył głowy, a ciało potajemnie pogrzebano w nieodkrytym do dziś miejscu.
Redaktor prowadzący: Paweł Lekki
Wydawca: Małgorzata Frydrych
Produkcja: Wydział Realizacji Projektów Medialnych – Biuro Rzecznika Prasowego IPN
