Już od początku XX wieku czynnie upominały się o prawa wyborcze oraz o pełny dostęp do kultury, edukacji i pracy zawodowej. Realizację postulatów pokrzyżował wybuch II wojny światowej. W tych ciężkich czasach kobiety podjęły trud walki nie tylko o przetrwanie swoje i bliskich, ale także walki o wolność i niepodległość Ojczyzny.
Protesty marcowe roku 1968
W bezbarwnym okresie „małej stabilizacji” rok 1968 przyniósł pierwszy za Gomułki moment przyspieszenia historii. Atmosfera zagęściła się już w czerwcu 1967 r., gdy wojna izraelsko-arabska na Bliskim Wschodzie niespodziewanie przyniosła wzrost napięcia w kraju.
Forfar, 7 marca 1941 roku
W miejscowości Forfar, w hrabstwie Angus w Szkocji, w 1941 roku stacjonowała 10. Brygada Kawalerii Pancernej pod dowództwem generała Stanisława Maczka. To właśnie w Forfar 7 marca 1941 roku polskich żołnierzy odwiedził król Jerzy VI i królowa Elżbieta.
Halinka i Zdzisiek – historia pewnego zdjęcia
Pod koniec marca lub na początku kwietnia 1946 r. w sopockim zakładzie fotograficznym „Foto – Sztuka” dwoje młodych ludzi zrobiło sobie wspólne zdjęcie. Widzimy na nim siedzącą młodą dziewczynę, a obok stojącego młodzieńca w mundurze oficera Wojska Polskiego.
Tajemnicze zniknięcie jednego z głównych organizatorów akcji Goralenvolk
6 marca 1947 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych nowego, komunistycznego rządu w Warszawie podjęło starania o ekstradycję do Polski dr. Henryka Szatkowskiego, jednego z głównych animatorów tzw. Goralenvolku – akcji zinstytucjonalizowanej kolaboracji z Niemcami na Podhalu. Wiadomo, że wobec zbliżającego się frontu sowieckiego uciekł on z Zakopanego, do dzisiaj jednak nie wiadomo, co się z nim stało.
Pacyfikacja Jam z 8 marca 1944 r.
Okupacja niemiecka przyniosła mieszkańcom Lubelszczyzny szereg krwawych pacyfikacji. Ich cechą wspólną była śmierć i krzywda dziesiątek tysięcy ludzi. Jedną z najczęstszych przyczyn pacyfikacji było zaangażowanie mieszkańców w pomoc dla partyzantów, udział w strukturach polskiego ruchu oporu, pomoc jeńcom sowieckim czy ukrywanie Żydów.
Nie doczekał Tej, o którą walczył. Teofil Waligórski – przyjaciel i bliski współpracownik Romana Dmowskiego
Działacz niepodległościowy. W 1896 r. wszedł do Komitetu Centralnego Ligi Narodowej. Uzyskał mandat do I Dumy Państwowej i wszedł do prezydium Koła Polskiego. Swój mandat traktował jako obowiązek wobec kraju, jako ofiarę z życia osobistego dla dobra Polski. Tym większy przeżył dramat, gdy dowiedział się o nagłym rozwiązaniu I Dumy przez cara w lipcu 1906 r.
Generał bryg. Jerzy Wołkowicki – ocalony od zagłady katyńskiej
Wiosną 1940 r. władze Związku Sowieckiego wymordowały ok. 22 tys. polskich jeńców wojennych przetrzymywanych w trzech obozach specjalnych NKWD w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku oraz w więzieniach w tzw. Zachodniej Białorusi i tzw. Zachodniej Ukrainie.
Wileński jarmark na drugim końcu globu. „Kaziuk” w Osiedlu Polskim w Valivade
Tragiczne, a zarazem chwytające za serce, losy Polaków, którzy, po opuszczeniu Związku Sowieckiego wraz armią gen. Władysława Andersa, znaleźli schronienie w Indiach i przebywali tam w latach 1942-1948, naznaczone są głęboką tęsknotą za odległą Ojczyzną. Przybierał on niekiedy niezwykłe formy.
„Wielki indywidualizm – graniczący z dziwactwem”. Helena Żurowska (1905–1949)
Cieszyła się opinią osoby mającej niesłychane szczęście, którą to omijały kotły i wpadki. Jednak pod koniec dziewiątego roku jej działalności konspiracyjnej szczęście odwróciło się od Heleny Żurowskiej. 29 września 1948 r. została aresztowana w Gdańsku, prawdopodobnie szukając możliwości wydostania się z Polski drogą morską.
Łukasz Ciepliński – między legendą a rzeczywistością
Świtem 1 września 1939 r. wyruszył przeciwko Niemcom jako podporucznik służby stałej, dowodząc na przedpolach Bydgoszczy kompanią przeciwpancerną 62. pp, a 1 marca 1951 r. zginął w komunistycznym więzieniu na warszawskim Mokotowie jako podpułkownik Wojska Polskiego, prezes IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” i jeden z depozytariuszy Testamentu Polski Podziemnej.
Sfanatyzowany aktywista katolicki – działalność Stanisława Karpika
Stanisław Karpik przez ponad 25 lat podejmował niezależne działania na rzecz obrony praw ludzi wierzących oraz inicjatywy opozycyjne. Miał umiejętność nawiązywania, podtrzymywania i wykorzystywania różnych kontaktów. Jednocześnie w jego działalności był wyraźny rys indywidualizmu, co funkcjonariusze SB wykorzystywali przeciwko niemu.
