Ofiary Zbrodni Katyńskiej z Kielecczyzny
Katyńska zbrodnia ludobójstwa, której ofiarą padło co najmniej 21 857 polskich obywateli, jest symbolem martyrologii Polaków w Związku Sowieckim w czasie II wojny światowej. To jedno z najtragiczniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski.
Latem 1944 r. powodzenie sowieckiej ofensywy sprawiło, że Armia Czerwona zajmowała tereny na wschód od Wisły, zbliżając się do Warszawy. W południowej Polsce narastało przekonanie, że Niemcy są w odwrocie i zbliża się czas zbrojnego wystąpienia oraz ostatecznej rozprawy z okupantem.
Kłamstwo katyńskie – historia i współczesność
W kwietniu i maju 1940 r. funkcjonariusze NKWD wymordowali blisko 22 tys. polskich jeńców wojennych i więźniów. Po odkryciu i ujawnieniu zbrodni przez Niemców wiosną 1943 r. Sowieckie Biuro Informacyjne ogłosiło komunikat oskarżający o ten mord Niemców, a Goebbelsa o szerzenie bredni wymierzonych przeciwko ZSRS. W kłamstwo katyńskie wierzą do dziś miliony Rosjan.
Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej
13 kwietnia obchodzimy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Dzień ten został ustanowiony przez Sejm RP w 2007 r., w hołdzie wszystkim ofiarom sowieckiego mordu popełnionego na mocy decyzji BP KC WKP(b) z 5 marca 1940 r.
Wierny do końca. Rabin Baruch Steinberg (1897–1940)
Był głęboko wierzącym i praktykującym Izraelitą (z lekko lewicowymi przekonaniami). Popierał budowę niepodległego państwa polskiego. 30 listopada 1936 r. objął stanowisko naczelnego rabina WP. W kwietniu 1940 r. podzielił los ponad 4 tys. polskich oficerów wymordowanych przez NKWD w Lesie Katyńskim.
„12 kwietnia 40 roku wyjechaliśmy do Kazachstanu”. Listy z Morozowki
Noc z 12 na 13 kwietnia 1940 r. stała się dla wielu polskich rodzin momentem zwrotnym w ich historii i początkiem trwającej sześć lat gehenny zesłania na obcą ziemię. To wtedy w dniach 13–15 kwietnia 1940 r. z rozkazu sowieckich władz rozpoczęła się druga masowa deportacja Polaków z Kresów Wschodnich II RP do ZSRS.
Nekropolia polskich oficerów w Charkowie-Piatichatkach w fotografiach Andrzeja Świderskiego
Poza Katyniem dwa inne miejsca pochówku polskich oficerów – Charków i Miednoje – nieznane były aż do 1990 r. Fotograf Andrzej Świderski, pracownik Energopolu, uczestniczył w latach 1990–1991 w odkrywaniu cmentarza w Charkowie-Piatichatkach, a jego zdjęcia są świadectwem tych wydarzeń.
„Teraz już znam drogę do Katynia”. Ze wspomnień księdza Henryka Okołotowicza
Kiedy podjął decyzję o wstąpieniu do stanu duchownego, miał przed sobą kilka lat wypełnionych administracyjnymi przeszkodami ze strony władz sowieckich. Gdy został księdzem, w podjętej pracy duszpasterskiej dbał nie tylko o żywych. W listopadzie 1984 r. po raz pierwszy odprawił mszę na mogiłach pomordowanych w Katyniu polskich oficerów.
Karol Tchorek. Warszawski rzeźbiarz i marszand. Artysta w czasach sanacji, okupacji i socjalizmu
Nazwisko Karola Tchorka znane jest mieszkańcom Warszawy przede wszystkim dzięki charakterystycznym tablicom i monolitom upamiętniającym miejsca walki i męczeństwa. Kim był artysta, który pozostawił po sobie tak trwały ślad w przestrzeni miasta?
„Przystanek Historia”, odcinek 28. Wokół Zbrodni Katyńskiej
Wiosną 1940 r. funkcjonariusze sowieckiego NKWD zamordowali w Lesie Katyńskim 4415 polskich jeńców. Byli to głównie oficerowie Wojska Polskiego – żołnierze II RP, jednak w tym gronie znaleźli się także przedstawiciele innych służb mundurowych oraz administracji państwowej. W tym samym czasie dokonywano też egzekucji w innych miejscach Związku Sowieckiego. W sumie liczba ofiar tej tragedii sięga 22 tysięcy osób.
Spiżowa pamięć o Katyniu. Relacja Maksymiliana Biskupskiego
Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, opozycjonista w okresie PRL, rzeźbiarz, autor pomników wystawionych w Polsce i poza jej granicami, twórca dzieł o wymowie patriotycznej, martyrologicznej i antykomunistycznej. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje upamiętnianie ofiar Zbrodni Katyńskiej.
„Tu wam nie Katyń”. Bogdan Bednarski i codzienność przemocy w więzieniach podległych MBP (1945–1947)
Od 1941 roku działał w Batalionach Chłopskich, gdzie ukończył kurs podoficerski. Brał udział w licznych akcjach zbrojnych przeciwko Niemcom. W ostatnim okresie wojny znalazł się w strukturach podporządkowanych Armii Ludowej, co ułatwiło mu odnalezienie się w nowych realiach politycznych. Po wkroczeniu Armii Czerwonej należał do grona osób, które szybko weszły w struktury nowej władzy.
