Zamach na Maxa Petera – kata Kreishauptmannschaft Busko – 12 lipca 1944 r.
Max Peter do Buska-Zdroju przybył najprawdopodobniej latem 1943 r. W miasteczku był funkcjonariuszem Sicherheitspolizei. Odpowiadał za wzrost okupacyjnego terroru. Był jednym z najczęstszych wykonawców egzekucji w Lesie Wełeckim oraz w willi dr Byrkowskiego. Osobiście znęcał się nad więźniami w aresztach na terenie miasta.
Ofiary i liczby. Dokumenty zbrodni wołyńskiej o okolicznościach śmierci Polaków
80 lat po „krwawej niedzieli” na Wołyniu światło dzienne ujrzało tzw. archiwum Szumskiej – bezcenny zapis relacji ocalałych Polaków na temat ludobójstwa ukraińskiego, które miało miejsce w latach 40. na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Polska czy Prusy Wschodnie? Przegrany plebiscyt
„Sto pięćdziesiąt lat rządu pruskiego i kilka ostatnich miesięcy gwałtów i fałszów zrobiły swoje” – tak porażkę opcji polskiej na Warmii, Mazurach i Powiślu komentował ks. Antoni Ludwiczak.
Jedwabne. Zbrodnia według niemieckiego planu
10 lipca 1941 r. w Jedwabnem doszło do mordu na kilkuset Żydach. Udział w tej zbrodni wzięło kilkudziesięciu Polaków. Tylko część z nich była mieszkańcami Jedwabnego. Zbrodnia ta była ściśle wpisana w niemiecką politykę okupacyjną na ziemiach zajętych w pierwszych dniach wojny ze Związkiem Sowieckim.
Losy wołyńskiej kolonii Wydymer w 1943 roku
Wydymer był kolonią założoną jeszcze na początku XVIII w. na terenie powiatu sarneńskiego. W jej skład obok zasadniczej części liczącej 45–48 gospodarstw wchodziły też pobliskie chutory: Smolarka, Mak, Boryki i Smuga, a także gospodarstwa leżące przy drogach z Kopaczówki, Porody i Parośli. W tragicznym 1943 r. mieszkańcy Wydymera stworzyli silną samoobronę.
Wołyń – zbrodnia zaplanowana. Rozmowa z Mirosławem Szumiło
Początek ludobójstwa wołyńskiego należy wiązać z masową dezercją kilku tysięcy policjantów ukraińskich na służbie niemieckiej, którzy w marcu 1943 r. uciekli do lasu i wstąpili do banderowskiej UPA. Już wtedy w powiatach sarneńskim i kostopolskim doszło do systematycznej i planowej likwidacji wszystkich Polaków.
Potyczka pod Okalewem. Działania obwodu „Mewa”
12 lipca 1947 r. oddział partyzancki Ruchu Oporu Armii Krajowej obwodu „Mewa”, podlegający por. Franciszkowi Majewskiemu „Mścicielowi”, „Słonemu”, przeprowadził jedną z najbardziej spektakularnych akcji zbrojnych podziemia niepodległościowego na terenie Mazowsza.
Obława Augustowska. Zbrodnia nieukarana
„Mały Katyń” – tak zwykło się nazywać największą zbrodnię na Polakach, do której doszło już po zakończeniu II wojny światowej, w lipcu 1945 r. na Suwalszczyźnie.
Zofia Pawełko z Czarniewa. Ofiara Obławy Augustowskiej, aresztowana przez późniejszego ministra spraw wewnętrznych PRL
W lipcu 1945 r. około pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy sowieckiej 50. Armii – przy wsparciu oddziałów „ludowego” Wojska Polskiego oraz funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa publicznego – przeprowadziło pacyfikację północnych terenów województwa białostockiego.
Ocaleni z ludobójstwa. Relacja sióstr Danuty Jankiewicz i Ireny Bylińskiej
Fragment pamiętnika z archiwum Ireny Bylińskiej, opisujący ze szczegółami tragiczne wydarzenia 1943 r., stanowi unikatowy dokument, dotyczący zbrodni ukraińskich popełnionych wówczas w koloniach Wydymer i Parośla oraz sąsiednich miejscowościach (gm. Antonówka, pow. sarneński, woj. wołyńskie).
Wracamy po naszych. Odnalezienie, identyfikacja i pochówek szczątków Wacława Sobolewskiego, ofiary Obławy Augustowskiej z lipca 1945 r.
W lipcu 1945 r., dwa miesiące po zakończeniu II wojny światowej w Europie, w rejonie Puszczy Augustowskiej sowiecka armia przeprowadziła operację wojskową, mającą na celu likwidację działającego na tym terenie polskiego i litewskiego podziemia niepodległościowego.
Sprawiedliwi Ukraińcy. Indeks represjonowanych
Blisko tysiąc Ukraińców udzielało pomocy Polakom skazanym na zagładę przez nacjonalistów ukraińskich w latach czterdziestych XX w. na terenie Kresów Wschodnich.
