Operacja „Totalize” – Polacy ruszają do bitwy
W kulminacyjnym momencie bitwy w Normandii – 8 sierpnia 1944 r. do walki weszła 1. Dywizja Pancerna gen. Maczka, najsilniejsza jednostka lądowa PSZ. Licząca 16 tys. żołnierzy, ponad 380 czołgów i 4 tys. innych pojazdów 1. Dywizja miała kluczowe z punktu widzenia interesów Polski znaczenie militarne i polityczne.
Kolonie dla dzieci i młodzieży w okresie powojennym
W czasach PRL większość dzieci spędzała wakacje na koloniach i obozach organizowanych przez zakłady pracy lub Związek Harcerstwa Polskiego. Na takie wyjazdy można było wysłać dziecko na kilka tygodni za niewielką opłatą, gdyż jednym z elementów wprowadzonego po wojnie systemu politycznego było masowe organizowanie czasu wolnego.
Sprawy śledcze Wielkiego Terroru w Gruzji (1937–1938). Sprawa Antoniego Kozłowskiego
System komunistyczny w ZSRS ideologicznie i praktycznie rozwiązywał kwestię pracy. Pracować musiał każdy i to państwo decydowało o miejscu zatrudnienia. Dla robotników i chłopów zawsze można było znaleźć jakieś zajęcie w kołchozie albo wysłać ich do łagru. Absolwentów szkół średnich i wyższych kierowano po szkole do różnych regionów ZSRS, w zależności od potrzeb gospodarki.
Stanisław Kontrowicz w Powstaniu Warszawskim
Był żołnierzem 1. plutonu kompanii „Warszawianka” w batalionie „Chrobry II”. Jego oddział bronił Domu Kolejowego, położonego na rogu ul. Chmielnej i Żelaznej – kluczowej reduty w Śródmieściu. Poległ 14 sierpnia, trafiony niemieckim pociskiem.
Akcja „Burza” w Nowogródzkim Okręgu AK
Do czasu wykrystalizowania się w Komendzie Głównej AK koncepcji akcji „Burza”, tj. do listopada 1943 r., Nowogródzki Okręg AK kryptonim „Nów” miał „w momencie przełomowym” wyznaczone zadania osłonowe wobec przewidywanego powstania powszechnego wewnątrz kraju. Polegały one na uderzeniu w niemieckie szlaki komunikacyjne, mosty i węzły kolejowe. Do działań tych przeznaczono nieduże zespoły dywersyjne.
Przetrwanie w obiektywie. Fotografie obrazujące życie codzienne w Powstaniu Warszawskim
Wśród zdjęć dotyczących Powstania Warszawskiego, przechowywanych w zasobie Archiwum IPN w Warszawie, znajdują się również te, które przedstawiają codzienność ludności cywilnej. Autorzy zdjęć, niestety w większości przypadków nieznani, ukazali na nich, jak wyglądał dzień powszedni mieszkańców miasta w czasie walk.
Mikołajczyk w Gdańsku. Uroczystość poświęcenia sztandarów PSL
4 sierpnia 1946 roku miała miejsce wizyta Stanisława Mikołajczyka w Gdańsku i uroczystości poświęcenia w tym mieście sztandarów opozycyjnego wobec komunistów Polskiego Stronnictwa Ludowego.
O dziewczynach – żołnierzach Armii Krajowej, poległych w powstaniu sierpniowym 1944 r.
Według współczesnych szacunków w Powstaniu Warszawskim wzięły czynny udział tysiące kobiet. Wiele z nich spełniało swoje zadania jako łączniczki, sanitariuszki, członkinie służb logistycznych. Inne walczyły z bronią w ręku.
Mieczysław Voit. Aktor niepokorny
W Polsce Ludowej środowiska artystyczne stanowiły szczególny obiekt zainteresowania komunistycznego aparatu bezpieczeństwa. Artyści nierzadko cieszyli się popularnością i ogromnym zaufaniem opinii publicznej. Dla reżimu, który opierał się na propagandzie i kontroli przekazu, taki autorytet mógł być zagrożeniem.
Powstanie Warszawskie na Pradze
Dowodzony przez ppłk. Antoniego Żurowskiego „Atoma”, „Papieża” Obwód VI Praga był po Śródmieściu najliczniejszym obwodem miejskim Okręgu Warszawa Armii Krajowej. Obszar warszawskiej Pragi miał szczególne znaczenie dla wojsk niemieckich. Tędy wiodły trasy komunikacyjne, zarówno drogowe, jak i kolejowe, którymi dostarczano oddziały na front, a w odwrotnym kierunku ewakuowano żołnierzy.
Eksterminacja osadzonych w więzieniu mokotowskim 2 sierpnia 1944 roku
Na terenie więzienia na Mokotowie przy ul. Rakowieckiej 37 w Warszawie 2 sierpnia 1944 r. rozpoczęła się akcja mordowania osadzonych przeprowadzona przez niemieckich esesmanów.
Nekropolia Powstania Warszawskiego
W 1945 r., kiedy w miejscu przyszłego cmentarza rozpoczęto składanie doczesnych szczątek ofiar, trudno było mówić o podniosłej atmosferze. Przed komunistycznymi władzami rezydującymi w Warszawie stanął bardzo naglący i niebezpieczny problem pochowania setek tysięcy zwłok oraz prochów ludzi wymordowanych podczas Powstania, których nie można było grzebać na już istniejących cmentarzach.
